De wereld aan mijn voeten?!

De zomervakantie: het duurt nog even voor het zover is, maar plannen maken over reizen, waarnaartoe, hoe en wat, dat begint nu toch te komen.

Vorig jaar ben ik voor het eerst in mijn uppie op vakantie geweest. En eigenlijk beviel mij dat op z’n Fries gezegd ‘poerbêst’! Ik zit er dan ook aan te denken om dit jaar weer alleen te gaan.

“De wereld aan mijn voeten?!” verder lezen

Zondag

De stilte, nu de klokken doven,
Wordt hoorbaar over zondags land
En dorpse woningen, waarboven
Een schelpenkleurge hemel spant

De jeugd keert weer voor d’ in gedachten
Verzonkene, die zich hervindt
Een warm, van onbestemd verwachten,
In zondagsstilte eenzelvig kind.

En tussen toen en nu: ‘t verwarde
Bestaan, dat steeds zijn heil verdreef;
De scherpe dagen, waar de flarde
Van ‘t wonde hart aan hangen bleef.

Niet te verzoenen is het leven.
Ten einde is dit wellicht nog ‘t meest:
Te kunnen zeggen: het is even
Tussen twee stilten luid geweest.

J.C. Bloem

Als jeuk op je rug…

Het is een beetje zoals jeuk op een plaats waar je niet bij kunt. Je hebt er last van, maar je kunt er niet bij. En ach, zolang het niet erger wordt, is het nog wel toe doen.

Zo is het bij mij ook met schrijven. Soms jeuken mijn vingers om over bepaalde zaken die ik meemaak of dingen waarover ik een mening heb te schrijven. Tot een paar jaar terug hield ik een blog bij op www.grietjefee.punt.nl. Dat blog is helaas een stille dood gestorven. De ‘kriebel’ was er niet meer.

Toch merk ik dat het de afgelopen tijd weer begint te komen: de jeuk om te schrijven. Daarom heb ik besloten om mijn schrijfblokje weer open te slaan. Maar vanaf nu niet meer op het ‘puntje’, maar via Tumblr.